5 goede reden waarom ik me irriteer aan lepels

1. Houtenlepel. Je wok blijft krasvrij bij het maken van nasi of bami, maar bij het proeven neemt de houtsmaak de overhand.

2. IJslepel. Als je hem warm maakt dan kan je makkelijk bolletjes ijs maken… yeah right.

3. Soeplepel. Valt altijd met steel en al in de pan, kun je weer gaan vissen.

4. Kiwilepel. Die dingen breken constant.

5. De reguliere besteklepel. Het meest irritantste van allemaal is als deze lepel in de wastafel ligt, je draait de kraan open en de staal komt recht op de lepel neer en alles wordt zeiken nat… Ergste van alles is dat dit niet eens de schuld van de lepel is, maar van degene die hem daar heeft neergelegd, dat zijn de meest irritante personen.

Deze jongeman verklaart het helemaal:

WTF ben ik aan het drinken? "Aloe Vera Drink"

De situatie. Ik ben in de stad en ik krijg dorst. Zoveel zaken die blikjes, flesjes of bekertjes verkopen vol met verfrissende lekkernij. Wat doe ik in die situatie?

Ik loop de Xenos naar binnen met het idee, ze hebben hier vaak lekker snoep en dan pak ik er wel wat te drinken bij. Had natuurlijk een heerlijk flesje Evian kunnen kopen of iets zoets van de Coca Cola Company, maar nee, Richard wilde weer iets speciaals.

Mijn oog viel op Aloë, een tropical drink met Peach smaak (want Peach ice tea is lekker), vitamine C en Calcium. Het feit dat het product Aloë heet en Aloë Vera bevat drong pas na de aankoop bij me door. Ik heb de naam Aloë Vera weleens op de shampoo zien staan maar ben er verder niet zo bekend mee. Door met het flesje de schudden zag ik flink wat activiteit in het drankje, natuurlijk dacht ik aan vruchtvlees, oh hoe naïef kon ik zijn.

Tenminste rook het wel lekker naar perzik en bij mijn eerste slok vond ik de smaak niet tegenvallen. Maar toen drong het pas echt tot me door dat het niet om vruchtvlees ging. Ik spuugde het uit en na het ontleden ervan zag ik dat het allemaal kloddertje gel waren. Het leek net of de fabrikant defecte PIP siliconen in het sap had uitgelekt. Ik kan er niet over meepraten, maar naar mijn idee het gevoel als je sperma in je mond hebt. Je denkt van, het zal wel meevallen, ik hoef alleen maar te slikken, de realiteit is stukken erger.

Nee, nooit meer zal ik iets kopen of drinken dat Aloë Vera op de verpakking heeft staan. Nu weet ik ook waarom ik dit spul alleen in een winkel zoals de Xenos tegenkom. Ik dacht dat het kassameisje vriendelijk naar me lachte omdat ik een aardig persoon ben, maar nu weet wel ik beter.

Track Review: Interpol – All the Rage Back Home

Turn on the Bright Lights is zo’n klassiek album, het soort album dat een band maakt en daarna niet meer evenaart. Alleen jammer dat Interpol dit al in het begin van hun carrière hebben gemaakt. Antics en Our love to admire zijn nog altijd zeer goed om naar te luisteren, maar halen het niet bij het debuut.
Persoonlijk heb ik me nooit verdiept in het naamloze vierde album, op het moment van uitkomen was ik niet meer zo geïnteresseerd in Interpol.

Sinds een paar dagen staat het nieuwe nummer All the Rage Back Home online, de eerste single voor het nieuwe album El Pintor (anagram van Interpol) dat begin september uitkomt.
Het begint met een trage, haast serenade achtige zang, de iconische stem van Paul Banks is meteen herkenbaar. Na deze intro slaat het nummer over in een uptempo progressie en herhaalt haar chorus tot en met. Op zich klinkt het energiek, echter niet wat ik van Interpol gewend ben. Er zitten weinig spannende hooks aan, iets waar de die eerste drie albums vol mee zaten. Het is rechttoe rechtaan rock, een nummer dat doet meer doet denken aan het werk van Placebo dan aan Interpol.

Al met al maakt deze eerste single me wel benieuwd naar het nieuwe album. Ik hoop dat ze de energie van dit nummer weten vast te houden en dat we een paar mooie verrassingen mogen verwachten.

Eindoordeel: Een single die de veilige route neemt, catchy maar niet erg origineel

Domme Ezel

Uit de oude doos:

Een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen
Nee natuurlijk niet
Hij stoot zich wel duizend keer
Zo vaak zelf dat zijn poot begint te zwellen
Dat de borrelende pus met behulp van pulserende knobbels radeloos een uitweg probeert te vinden
Nee, voor deze ezel is het einde zoek
Dit armzalig dier is rijp voor de slacht
Wat had je anders verwacht
Die poot is inmiddels naar de haaien
Kijk dan, ik zie al enkele maaien
Kruipend, krioelend, etend
Door het rottend vlees
Een doorgevreten pees
Ze gaan tot op het bot
Het domme dier gaat kapot
Dat is natuurlijk ook zijn eigen schuld
Want deze ezel had ook nooit geduld
Hij had moeten leren van de eerste keer
Echter deed hij het weer
en nog een keer, op en neer
Nu kwijnt hij langzaam weg
Vette pech

Top 5 albums van 2014 (tot nu toe)

Dit is een korte opsomming van de albums waar ik tot nu toe het meest van heb genoten.

5. Mastodon – Once more round the sun



Komt vers van de pers binnen, na een paar luisterbeurten ben ik tevreden met het nieuwe album van dit viertal. Al moet ik zeggen dat dit het minst originele werk is tot nu toe. Het verdelen van de vocalen pakt goed uit. Troy Sanders heeft de Metal stem, Brent Hinds de Prog stem en Brann Dailor de cleane stem. Een heerlijke mix van oud en nieuw.

4. Sun Kil Moon – Benji



Mark Kozelek maakt met Sun Kil Moon wellicht niet de meest uitbundige muziek, het is vaak best depressief, echter heb ik lang niet meer zo’n goede verhalen verteller gehoord. Haast pratend neemt hij ons mee op een persoonlijke trip langs tragische gebeurtenissen. Geen makkelijke kost, maar wie de tijd neemt om luisteren wat Mark te vertellen heeft, zal zeker enkele ervaringen rijker zijn.

3. Parquet Courts

Ik was totaal verrast door hun energieke debuut van afgelopen jaar, Light Up Gold. Een jaar verder en we hebben al een opvolger. Sunbathing animal neemt letterlijk wat gas terug door wat meer langzamere nummers ten gehore te brengen, deze worden afgewisseld met snelle songs die het album een mooi contrast geven.

2. Protomartyr - Under Color of Official Right



Wat een geweldige plaat! Was mijn eerste reactie toen ik klaar was met mijn eerste luisterbeurt. Punk, new-wave, Post-punk, hoe je het ook mag noemen, het klinkt fantastisch. Ik ben blij dat ik deze band via You tube heb ontdekt. Liefhebbers van bands zoals Joy Division, The National en Interpol zullen hier zeker plezier aan beleven. Geweldige cover art.

1. The War on Drugs – Lost in the Dream



Net als bij bovenstaande album was ook hier mijn reactie overweldigend. Lost in the Dream is het soort album dat meteen je gehoor prikkelt met elke progressie dat het maakt. Het is een instant classic die door iedereen die iets van interesse in rockmuziek heeft, beluisterd moet worden.

Doodzonde

Ik voelde een zacht briesje. Eerst door mijn haar, even later ook tussen mijn tenen. Mijn oogleden voelden zwaar aan en ik had moeite om ze te openen. Het was alsof iemand kleine gewichtjes eraan had gehangen en dat op het openen van mijn ogen een zware straf stond. De rest van mijn lichaam voelde loom aan. Nauwelijks kon ik mijn handen en voeten bewegen. Ik probeerde te oriënteren waar ik was. Het was duidelijk dat ik op mijn rug lag. Met mijn linkerhand bewoog ik over het oppervlakte. Zand. Het gevoel in mijn voeten kwam ook langzaam op gang en tussen de kloven van mijn tenen voelde ik de ruwe structuur van het zand. In de verte hoorde ik ruis. Mijn gehoor had me blijkbaar ook in de steek gelaten. Langzaam maar zeker kwam het geruis dichterbij, het klonk eerst hol en weerkaatste in mijn hoofd. Een tinteling in mijn hoofd zorgde ervoor dat ik iets meer van mijn gehoor terugkreeg. Het was hetzelfde gevoel als wanneer je de hele nacht op je arm had geslapen en het bloed weer langzaam terugstroomde.
Het geruis werd krachtiger en het geluid nam vorm aan. De zee… Met mijn beperkte, mentale kracht kreeg ik een stukje van mijn ogen open. Een heldere sterrenhemel staarde me aan. Het was avond en de maan was goed zichtbaar. Mijn gedachten draaiden op volle toeren. Ik probeerde me iets te herinneren; waar ik was, waarom ik in het zand lag, maar de belangrijkste vraag die in mijn hoofd speelde: “Wie ben ik?”

Een immense angst verlamde me en met alle macht probeerde ik om hulp te schreeuwen. Maar helaas. Mijn mond was droog en ik had moeite met slikken. Ik kreeg er geen woord uit. Alsof dat nog niet erg genoeg was, voelde ik het water van de zee aan mijn voeten. Ik werd me ervan bewust dat ik snel moest handelen, anders zou het stijgende water me meesleuren en dan was het einde verhaal.
Ik hoopte op een toevallige voorbijganger, wandelaars, joggers, maar er was niemand. Angst maakte plaatst voor paniek en ik bad tot elke God die de mensheid ooit heeft gekend. De geur van het zoutige zeewater kwam steeds dichterbij, terwijl het zout van mijn tranen, mijn smaakpapillen bereikten. Ik vroeg de goden om genade te tonen. Wat ik ook gedaan heb, alsjeblieft, help me overeind en ik beloof een beter mens te worden. Ik zal er alles voor doen.
Het water steeg inmiddels tot aan mijn enkels en ik voelde de weergaloze kracht van de zee steeds harder trekken, alsof Poseidon in hoogsteigen persoon zijn drietand gebruikte om me de zee in te sleuren.
De tinteling die ik in mijn hoofd had gevoeld, baande zich een weg naar mijn benen en de rest van mijn lichaam. Met veel moeite kon ik me omdraaien. Met mijn armen in het zand kon ik mezelf langzaam maar zeker vooruit trekken. Met een wazig zicht probeerde ik de omgeving te verkennen, al kon ik niet veel in de verte zien. Ik zag hoge duinen en er stond een bord. De woorden waren onleesbaar. Het leek wel of ik dubbel zag. Ik keek in het rond of er wellicht spullen aanwezig waren die mij konden helpen herinneren. Al snel concludeerde ik dat de korte broek en T-shirt die ik droeg, mijn enige bezit waren. Geen beurs, tas of andere zaken die mij iets meer konden vertellen over wie ik was.
Ik besloot het beste ervan te maken en verder te kruipen, richting de duinen. Tijdens deze moeizame klus kreeg ik steeds meer kracht en kon ik ook stukjes lopen. Ik hoorde mijn hartslag in mijn hoofd kloppen. Ik vroeg mezelf af of het een kater kon zijn. Wellicht had ik ergens een feestje bezocht en was ik op het strand in elkaar gezakt.
Naarmate ik de duinen bereikte, kon ik eindelijk lezen wat er op het bord stond: “Niet betreden. Privéterrein.”
Voorzichtig liep ik langs de duinen omhoog en tot mijn grote verbazing zag ik een groot strandhuis. Gelukkig brandde er licht. Ik trok me niets van de waarschuwing aan en naderde het huis. Ik hoorde binnen enkele personen hevig discussiëren terwijl ik op de voordeur toeliep.

Ik klopte op de deur, een vreselijke pijnscheut ging door mijn arm. Het bleef enkele momenten stil, totdat ik door het raampje van de deur een persoon naar buiten zag kijken.
‘Help me, alsjeblieft! Ik weet niet waar of wie ik ben. Ik heb hulp nodig.’ Na enige aarzeling ging de deur open. Een knappe, jonge vrouw stond in de deuropening. Met haar lange, blonde haar en lichtblauwe ogen, leek ze op een engel, die de goden naar de Aarde hadden gestuurd om mij op te vangen.
‘Alsjeblieft’, sprak ik met moeite. De jonge vrouw keek in het rond, controlerend of ik wel alleen was. Ze gebaarde me om binnen te komen.
Ze deed de deur dicht en deed het slot erop. ‘Hebt u pijnstillers in huis? Mijn hoofd bonkt als een gek.’ Ze keek me bedenkelijk aan.
‘Wacht hier,’ sprak ze met een zachte fluisterstem, ‘mijn vriend is hiernaast, ik zal hem zeggen dat we een gast hebben, dan zal ik ervoor zorgen dat u hulp krijgt.’ Alhoewel ze lachte, zag ik dat ze waterige ogen had. Wellicht had ik een heftige discussie tussen haar en haar vriend verstoord. Ik knikte met veel pijn en moeite. Ze liet me achter in de gang terwijl ze de deur naar het ander vertrek nam. Opnieuw hoorde ik een felle toon tussen de twee, maar ik verstond niet waar ze het over hadden. Het zijn niet mijn zaken. Ik was allang blij dat iemand me wilde helpen.
Tijdens het wachten, bekeek ik de muren van de gang. Het viel me op dat er recentelijk foto’s hadden gehangen. Op bepaalde plekken was het behang stukken lichter. Zouden ze op het punt staan om deze plaats te verlaten of trekken ze juist pas in?
De deur ging weer open en de jonge vrouw vroeg me om naar binnen te komen. We arriveerden in een ruime woonkamer, met twee grote zitbanken en in het midden een salontafeltje. Naast een bank stond een mannelijk persoon van begin dertig; glad geschoren, krullend haar en gekleed in een badjas.
‘Dit is Paul,’ de man knikte vriendelijk, ‘en mijn naam is Rebecca.’
‘Aangenaam. Dit klinkt misschien vreemd, maar ik weet mijn naam niet.’
Ze keken me allebei verbaasd aan.
‘Ik werd wakker op het strand en was grotendeels verdoofd. Met veel pijn en moeite heb ik mezelf kunnen redden van het stijgende zeewater. Daarna ben ik de duinen opgeklommen en zag hier licht branden. Ik was echt blij dat jullie thuis waren.’
Paul wreef door zijn krullen: ‘Dus je kunt je helemaal niets meer herinneren?’
‘Nee.’
Rebecca benaderde me met een glaswater en een tabletje.
‘Hier, tegen je hoofdpijn.’ Ik bedankte haar, deed het tabletje in mijn mond en dronk het hele glas in één keer leeg.
‘Dank je wel.’ Rebecca nam het glas aan en zette het op het salontafeltje.
‘Ik stel voor dat onze gast zich even gaat opfrissen, dan zullen wij ondertussen contact opnemen met de politie. Schat, laat jij hem zien waar de badkamer is?’ Paul stemde in op het verzoek van Rebecca en hij legde zijn hand op mijn schouder.
‘Volg mij maar.’ We gingen terug naar de gang waar een trap naar boven ging.
‘Hier de trap omhoog en dan is de deur waar je recht tegenaan loopt, de badkamer.’ Wederom bedankte ik hem en voorzichtig liep ik de trap omhoog. Zonder veel tegenslagen bereikte ik de badkamer. Gelukkig brandde het licht al. Het gordijn van het bad was gesloten, ik keek naar links en zag een spiegel hangen. Met angst voor mijn eigen gezicht, keek ik voorzichtig naar mijn reflectie. Het was ongeveer wat ik had verwacht. Mijn gezicht zat vol met opgedroogd zand. Ik wreef door de dikke baard die ik blijkbaar had gekweekt en probeerde mezelf te herkennen. Ik openende de koude kraan van de wasbak en gooide het water in mijn gezicht. Het voelde verfrissend aan en het zand begon langzaam van mijn gezicht te lopen. Bij het tweede keer water pakken, merkte ik iets op dat niet op een badkamer thuishoorde.
Op de wasbak lag een zwart brilmontuur, het linkerglas was gebroken. Haast instinctief pakte ik de bril op en bekeek deze van alle kanten. Waarom weet ik ook niet precies, maar ik zette hem op en bekeek mezelf in de spiegel. Het wazige zicht dat ik eerst had, was meteen verdwenen. Is dit mijn bril? Nog voordat de gedachte volledig tot me doordrong, begon ik duizelig te worden. De badkamer draaide rond als een carrousel en ik voelde mezelf in elkaar zakken. Voordat ik bewusteloos raakte ving ik een glimp op van Rebecca.
‘Je had niet moeten terugkomen.’ Na deze woorden werd het volledig zwart.

De angst was teruggekeerd. Ik bewoog nu onvrijwillig over het strand. Ze hebben me vastgebonden! Paul liep voor me uit en trok me over het ruwe zand. Rebecca liep naast me en haar tranen biggelden over haar wangen. Flitsen van het verleden schoten door mijn hoofd als kleine stroomschokken. Korte herinneringen keerden terug.
‘Lieverd,’ zei ik voorzichtig, ‘waarom doe je me dit aan? Ik kan veranderen.’ Rebecca zei niets, ze huilde alleen maar. ‘En jij, Paul, je bent mijn beste vriend, zo ga je toch niet met je vriend om.’ Paul stopte met lopen en draaide zich om.
‘Het is te laat, er is geen weg meer terug.’ Ik begreep niet wat hij bedoelde. Hij hervatte zijn tocht, zonder nog iets te zeggen. Hoe meer ik het geluid van de naderende zee hoorde, hoe meer ik mijn best deed meer te herinneren.
Ik zag de deur van mijn slaapkamer, de slaapkamer van Rebecca en mij, we waren getrouwd. Toen ik de slaapkamer binnenliep, zag ik Paul en haar in bed, naakt. Mijn beste vriend en mijn vrouw samen!
‘Jullie hadden een affaire en ik heb jullie betrapt!’ Ik schreeuwde het uit, in de hoop dat andere mensen het zouden horen. We hadden de zee inmiddels bereikt. Paul begon in zijn handen te klappen. ‘Bravo! Van alles wat je hebt gedaan, weet je je dát detail te herinneren.’ Hij klonk furieus.
‘Maar dit is moord! Dit kunnen jullie niet maken.’ Ik zag dat Paul zijn tranen van verdriet moest bedwingen.
‘Verdomme, man! Dit is al de tweede keer deze avond dat ik je dit moet uitleggen. Ik doe dit voor je eigen bestwil en die van Rebecca.’ Ik keek Rebecca vragend aan.
Ze keek naar beneden: ‘Het is je eigen schuld. Jij hebt alleen jezelf te verwijten.’
‘Wat heb ik gedaan?’ Vroeg ik angstig.

Rebecca deed haar blouse een stukje open en ik schrok van wat ik zag. Haar buik toonde een vreselijk, verticaal litteken.
‘Je was wederom dronken die avond toen je thuiskwam. Nadat je Paul tegen de spiegel bewusteloos had geslagen, wilde je mij ook slaan, maar ik vertelde je dat ik drie maanden zwanger was. Zonder naar me te luisteren pakte je een stuk glas van de gebroken spiegel, dat je vervolgens in mijn buik stak. Ik weet nog precies wat je zei: “Je zal nooit zijn kinderen baren”. De rechter heeft je één jaar celstraf gegeven en zes maanden in de ontwenningskliniek. Ik wist dat je zou terugkomen naar óns vakantiehuisje. Het was het wachten meer dan waard. Het is tijd om te gaan.’ Ik wilde tegenstribbelen, maar ik kon de woorden niet vinden. Paul trok me tot aan het water en liep weg. Rebecca zakte door haar knieën en fluisterde: ‘Het was van jou.’ Met die woorden liet ze me alleen. Samen met Paul keerde ze terug naar het huisje. Ze keken allebei niet meer om. Alle gevoelens van pijn tot spijt kwamen in me los, maar het was te laat. Ik accepteerde mijn lot.

Het zeewater is onverbiddelijk. Ik hoop dat het voldoende is om al mijn zonden weg te spoelen…

Een ander beeld

Geschreven tijdens het beluisteren van het album: Seance, van The Church

‘Koffie?’ vroeg Marie Dumolin aan haar vrouwelijke gast.
‘Graag.’
Marie zette twee kopjes op tafel en schonk de koffie in.
‘Suiker en melk?’
‘Nee, ik houd het bij zwart.’
‘Zoals u wilt.’
‘Ik hoop niet dat ik ongelegen kom.’ zei de vrouw terwijl ze keek naar een geopend fotoalbum, dat op de tafel lag.
‘Wat is ongelegen?’ zei Marie, ‘dit soort zaken komen nooit gelegen.’
‘Daar hebt u gelijk in.’ De vrouw zag naast het fotoalbum enkele losse polaroids liggen. ‘Uw kinderen?’ vroeg ze voorzichtig.
Marie verspreide de foto’s over de tafel, zodat haar gast kon zien wat de bedoeling was.
‘Toen mijn man en ik trouwden, hebben we een polaroidcamera cadeau gekregen. Na al die jaren is het nog steeds de enige camera die we gebruiken. We zijn niet zo een fan van dat hele digitale gedoe.’
Er verscheen een glimlach op het gelaat van de vrouw.
‘Het heeft in ieder geval zijn charme.’
Marie was blij met het compliment.
‘Eens in de zoveel tijd neem ik de foto’s uit de albums en plak ik ze opnieuw in. Nu de kinderen uit huis zijn, heb ik daar weer wat meer tijd voor.’ Ze had de foto’s chronologische geordend; van de geboorte van haar twee zonen, tot nu. ‘Deze heb ik vorige week nog genomen op de campus van de jongste.’
‘Prachtig.’ liet de vrouw weten.
‘Een moment.’ zei Marie opgewonden en liep naar het tv-kastje. Uit de onderste la haalde ze de camera tevoorschijn. ‘Hier, ik zal een foto van u maken, alles ziet er beter uit op polaroid.’
Haar gast wenkte verlegen van, nee. Maar Marie bleef aandringen.
‘Ik ben niet zo fotogeniek.’ zei de vrouw terughoudend.
‘Maakt toch niet uit, gewoon voor de lol.’
De vrouw zette haar beste glimlach op en Marie klikte. Een foto kwam uit het apparaat rollen en Marie nam hem in haar handen. Ze wapperde er enkele seconden mee en ging naast de vrouw zitten.
‘Ziet u, nog niet eens zo slecht.’
‘U hebt gelijk, misschien een rimpeltje hier en daar maar dit beeld bevalt me wel.’
Marie legde de foto naast de kop koffie.
‘Als u het niet erg vind wil ik graag ter zake komen, mevrouw Dumolin. Ik heb helaas een druk werkschema.’
Marie slaakte een diepe zucht, ze had er alle begrip voor. Ze was nu eenmaal graag enthousiast en hield niet van formele zaken.
‘Niet om het een of ander, maar ik had eerlijk gezegd een totaal ander persoon verwacht.’
‘Dat hebben de meeste mensen.’ zei de vrouw, terwijl ze naar de juiste papieren zocht. ‘Ze verwachten meestal dat dit werk door een man wordt gedaan, maar uit ervaring is gebleken dat een vrouwelijk iemand beter wordt geaccepteerd.’
‘Ik vind het in ieder geval prettig.’ liet Marie weten.
‘Dat is fijn om te horen.’ De vrouw schoof een map richting Marie.
‘Is het niet beter dat ik wacht totdat mijn man thuis komt?’
De vrouw schudde haar hoofd.
‘Zo werkt het helaas niet, Marie.’
Met duidelijke tegenzin opende Marie de map. De vrouw wees met haar pen naar een aantal regels.’
‘Graag een handtekening hier. En hier. En nog één hier beneden.’
Na haar laatste krabbel barstte Marie in huilen uit. Ze sloot de map en zonder te kijken schoof ze deze snel terug naar de vrouw.
‘Goed, Marie, dat hebben we dat tenminste achter de rug.’ Ze stond op en stak haar hand uit. Aarzelend ging Marie naast haar staan en schudde haar de hand. Het was de fijnste handdruk die ze ooit in haar leven had gevoeld.

‘Schat, ik ben thuis.’ riep Eugene Dumolin terwijl hij via de garage de keuken binnenliep. Er kwam echter geen reactie. Dat is vreemd, dacht hij bij zichzelf, normaal is ze toch met het eten bezig. Hij liep de huiskamer naar binnen en zag zijn vrouw op de bank liggen. Ze had een vredige blik op haar gezicht. Voorzichtig liep Eugene naar haar toe en fluisterde zachtjes haar naam: ‘Marie, wakker worden, ik ben thuis, lieverd.’
Er kwam echter geen reactie. Hij pakte haar hand vast, deze voelde koude aan. Een ijzige rilling ging over Eugene’s rug. In een paniekreactie pakte hij zijn vrouw bij haar schouders en schudde voorzichtig met haar lichaam.
‘Schat, wordt alsjeblieft wakker!’
Maar het mocht niet baten, haar ogen bleven gesloten. Met tranen in zijn ogen drukte hij zijn hoofd tegen haar lichaam.
‘Doe me dit niet aan,’ sprak hij zachtjes.
Enkele minuten bleef hij ontroostbaar naast zijn vrouw zitten, totdat hij besloot om een ambulance te bellen. Voordat hij de telefoon erbij nam, zag hij op de tafel twee lege koffiekopjes staan met daarnaast een fotoalbum en aantal losse polaroids. Van al deze foto’s lag er één apart. Met een trillende hand pakte hij de foto vast. Op het eerste ogenblik wist hij niet waar hij naar keek, maar toen hij een paar keer mijn zijn ogen knipperde en zijn tranen wegveegde, werd het hem duidelijk. Zijn adem stokte…